( 1 : 183 ) بيشتر سرگذشت او و برادرش ميخائل را از گفتهء يوسف بن ابراهيم ابن الدايه مىآورد ( سزگين 3 : 231 و 7 : 378 - طب ظاهريه 59 تا 63 و 81 و 129 - دانشنامهء ايران و اسلام 823 - دائرة المعارف اسلامى 3 : 896 ) . 6 - ابو الحسن على بن سهل ابن ربن طبرى ( درگذشتهء نزديك 250 ) در فردوس الحكمة ساختهء 235 براى متوكل با روشى علمى ، از فيثوغورس ( 65 ، 70 - 72 ) و ارسطو ( 60 ، 68 ، 69 ، 73 ، 78 ، 114 ) و ثاوفرسطس ( 66 - 68 ، 144 ) و افلاطون ( 89 ) و اصطفن اسكندرانى ( 144 ) ياد كرده و سرچشمهء خوبى است براى تاريخ فلسفهء طبيعى و روانشناسى و پزشكى يونانى و هندى . از او است الاداب و الامثال على مذاهب الفرس و الروم و العرب . ( سزگين 3 : 236 و 413 - دانشگاه تهران ش 7026 كه سزگين « 5482 » نوشته است ؟ ! - اولمان 104 و 105 و 119 تا 121 و 139 و 206 و 207 و 258 و 264 و 300 و 326 - ابن نديم 439 و 412 و 22 - تتمة صوان الحكمة لاهور 9 و 177 و دمشق 22 حاشيه 2 - ديباچهء فردوس الحكمة ص 1 - تاريخ طبرستان ابن اسفنديار 82 ، 91 ، 120 ) . 7 - عمر و بن بحر جاحظ بصرى معتزلى ( 150 - 255 ) را « الدلائل و الاعتبار على الخلق و التدبير » است كه در حلب در 1364 ( 1928 ) چاپ شده و نزديك به همان است كه در ميان شيعيان دوازده امامى بنام توحيد مفضل بن عمر جعفى شاگرد امام صادق ( ع ) نام‌بردار است . در ديباچهء همين چاپ هم گفته شده كه بايد اين كتاب از دانشمندى شيعى باشد . قزوينى در يادداشتهاى خود بر روى نسخه‌اى كه خود داشته است و اكنون در كتابخانهء دانشكدهء ادبيات با نشانهء IVF 9 نگه‌دارى مىشود و در هامش ص 8 ج 2 نسخهء خود از بحار الانوار